مقاله ای از حسین ایمانیان
[حسین ایمانیان: چند نکته پیرامون جایزهی شعر نیما]
صفر – بارها دربارهي خواست کاسبکارانهی مستتر در برگزاری و داوری هر نوع جایزه و جشنوارهي ادبی در شرایط کنونی نوشتهام؛ اما این مورد آخر (جایزهي شعر نیما)، آنقدر سخیف و منزجرکننده است که باید اختصاصن به آن پرداخت. شخصن معتقدم در میان انواع و اقسام جایزههایی که در حوزهي ادبیات برگزار میشود، جایزهي نیما و جایزهي خورشید (شعر زنان ایران) از همه بیربطتر اند. جایزهي دستپرداختهي داریوش معمار یک حباب توخالی تمامعیار است از جمیع وسوسههای پوپولیستی و شوونیستی که ممکن است در چند نفر اهل ادبیات بروز کند. نفس اتفاق افتادن چنین نمایش سرشار از بلاهتی، با همهي قیلوقالی که پیرامون آن اتفاق میافتد، و بدتر از همه انفعال و سکوت تأسفآور شاعران و منتقدان رادیکال، خود نشانهي زمخت و بدسیمایی است از کلیت وضعیت ادبیات؛ وضعیتی که در آن بیمایهگی و محافظهکاری به فضیلت تبدیل شده است...