با سلام
ممنونم از اینکه با حوصله و صبر تمام ، جواب نامه الکترونیکی ام را داده وعلاوه بر آن به مواردی اشاره نمودید که در واقع جفا یا به عبارت بهتر، کم کاری های شعور ِ مادی ِ نشر ِ خلاقیت ها و راهبردها در جامعه ی فرهنگی ، ادبی وسیاسی ماست. مواردی که نشان دهنده ی نبود یا کمبود فضای ادبی و امر خلاق ِ نقد می باشد و باید سال ها بگذرد تا احساس خلایی بشود و آثار افرادی چون شما، هوشنگ ایرانی ، یدالله رویایی، احمدرضا احمدی و ... واگر به قبل ترهای گذشته برگردیم ، سهروردی ، عین القضات ، شمس ، صائب ، مولوی و.... در یک شتاب زدگی خلسه آوری مرور ، باز خوانی ودر نهایت به نفع بخش پژوهشی فرهنگ مصادره گردد. من در ادامه حرف های شما باید بگویم که همواره رابطه ی سادزوخیسمی بین بزرگان ما با هم و بزرگان ما با نسل های جوانشان و برعکس وجود داشته است. در آن نامه اصرار داشتم که کتاب های ظل الله و اسماعیل ( و خودتان اگر موافق بودید کتاب های دیگرتان ) در دسترس همگان قرار گیرد ( به صورت الکترونیکی). این اصرار بخشی از آ ن در راستای همان حرف های شماست : در واقع بیشترکتاب های شما و بعضی از کتاب های دیگر نویسندگان را فقط می توان در کتاب ْْقدیم فروشی های پایتخت گیر آورد .(آن هم با قیمتی چند برابر : هفته پیش کتابفروشنده ای در میدان انقلاب فقط یک جلد ظل الله داشت آنهم با قیمت 7000 تومان ) کتاب هایی مثل ظل الله و اسماعیل ، آنقدر کمیاب است که بیشتر نویسندگان وشاعران جوان حتا آن را ندیده اند.
اما با وجود آن که نگران این نبود واین غیبت هستیم ورنج می کشیم ( مخصوصا در فضای ایران که ممنوعیت ها سر بر افلاک گذاشته اند) ، مساله ای دیگر ما را به خود می پیچاند: نگرانی اصلی در واقع از نبود ِ غیبت ناشی می شود واین نگرانی منجر به ترس و در واقع خود ترس می شود. كمي دور از دسترس بودن!. علاوه بر مسائلی چون نبود حق کپی رایت در ایران، عمده ی نویسندگان نگران هستند که آثارشان به صورت کتاب الکترونیکی منتشر شود. اسلاوی ژیژک می گوید:
اگر در آینده ی نزدیک، همه ی اطلاعات، سینما و الخ.، سریعا قابل دسترس بشوند، اگر تاخیر به چنان حداقلی برسد که مفهومِ"جستجو کردن برای" (یک کتاب، یک فیلم...) معنی اش را از دست بدهد، در این صورت آیا این دسترسی پذیریِ فوری، میل را فرونمی نشاند؟ گفتنی است، آنچه که در حرکتِ میل بشر قرار دارد یک مسیرگردش- کوتاه بین چیز گم شده به طور ابتدائی و یک (چیز) تجربی یا همان ابژه ی پوزیتیو است، یعنی ترفیع این ابژه به مقامِ چیز. پس این ابژه، فضای خالیِ "متعالی"ِ چیز را پر می کند، آن ممنوع می شود و به این وسیله همچون علتِ میل عمل می کند. زمانیکه، به هرحال، هر ابژه ی تجربی قابل دسترس می شود، این غیابِ ممنوعیّت، لزوماً نگرانی را افزایش می دهد: آنچه که از راه ِ این اشباع (پُری) قابل دیدن می شود، این است که نقطه ی نهاییِ ممنوعیّت، صرفاً پوشاندنِ امکان ناپذیریِ ذاتیِ چیز بوده است. یعنی بن بستِ ساختاری میل.
علاوه بر این ، ترس از نامیرا شدن که باز همین فیلسوف زنده ی اسلونیایی به آن اشاره می کند رابطه ی ما را با دنیایی که آن را مجازی شمرده ایم تیره وتار می کند. دنیایی که در واقع به کمک آن در یافته ایم تا پیش از این دنیای ما مجازی بوده است. اگر چه داشتن و در دست گرفتن یک کتاب چاپی لذت خاصی به دل ودست و چشم می دهد اما نوستالوژی ما در باب انتشار کتاب فقط به صورت چاپی از جاهایی دیگرسرچشمه می گیرد . " فقط این نیست که خودارضـایی، داشتن رابطه ی جـنسی با یک پارتنر تخیلشده است. چه اتفاقی می افتد اگر سکـث واقعی فقط خودارضـایی با یک پارتنر واقعی باشد؟ باید گفت، شما فکر می کنید در حال انجام دادن آن [سکـث واقعی] با یک پارتنر واقعی هستید اما در اصل شما از او به عنوان یک دستگاه خودارضایـانه استفاده می کنید، پارتنر واقعی فقط به شما حداقلی از ماتریال را می دهد تا شما بتوانید فانتزیهایتان را اجرا کنید. به زبانی دیگر، در سکث همیشه حداقل سه نفر وجود دارند. فقط شما و پارتنرتان نیستید، شما باید یک فانتزی داشته باشید تا آنرا پشتیبانی کند. وقتی که فانتزی از هم بپاشد، پارتنر منزجر کننده می گردد. این وحشت است." (ژیژک - مجله زغال)
و این نوستالوژی یا میل به نادیده گرفتن ضرورت وجود پارتنر واقعی آنهم در کشوری که حکومت و اتوریته ی کشنده اش که در وضعیتی خود ارضا گونه به بقای خود ادامه می دهد ما را بیشتر بر آن می دارد که لیبیدوی خود را سرکوب نماییم. یکی از اصرار های من از این جهت بود . در حال حاضر نویسندگان جوانی هستند که با عنوان اعتراض کتاب هایشان را سوی اداره ارشاد نفرستادند و بدون دریافت هر گونه حق مادی ومعنوی و حق تالیف آثارشان را به صورت PDF در سایت های مختلف اینترنتی در معرض مخاطبان قراردادند . اما هستند هنوز نویسندگان و شاعرانی که عنوان رادیکال به خود می دهند اما با هزار حقه و یقه می روند به سوی ارشاد . به سوی مرکزی می روند که آنها را و هیچ نویسنده ی آوانگارد ِ دگر اندیشی را به رسمیت نمی شناسد. و اين مراكز از همين جاها رسميت خودش رابراي ادامه ي فعل اش شروع مي كند.در این چند سال مهمترین اعتراض می تواند از رسمیت انداختن ارشادی ها باشد. از یک طرف ترس از میرا بودن ، ما را به سمت چاپ در نشیمن گاه ِ وزارت فرهنگ می برد و از طرف دیگر ، ترس از نامیرا بودن ما را از نشر الکترونیکی یا به هر طریق دیگر باز می دارد.
مبارزه با زبان قراردادی در هر وضعیتی ، اکنون ِ خود را می طلبد . این مبارزه از طرفی میل به لخته کردن و قطع مجراهای کاذب واز طرفی دیگر هجوم به جویدن و لمس کردن ریشه ی خزنده ی اشیایی دارد که بر طبق عادت خشک می شوند و اصولن بیمار می شوند . در مقابل زبان قراردادی در پی اخته کردن رویاها و نفر ِ سوم ِ یک جمع دو نفره است. من خودم کلماتی را می بینم که در وضعیت حاضر نه خانده می شوند نه دیده .مثال می زنم .ما کلمه ی س ک س را به راحتی نمی توانیم در صفحه ی اینترنت ببینیم. کلماتی مثل این کلمه متعلق به حوزه ی قدرت - آنهم قدرت ناشی از مذهب - نبود .متعلق به شبکه ی پیچیده ای است که زبان ما را درون آن قرار می دهد. اما قدرت - آن هم نوع جهان سومی اش - آن را مال خود کرده .می گوید این کلمه مشکل دارد نمی توانی عبارتی که این کلمه در آن است را در گوگل جستجو کنی .آن را نمی توانی در وبت قرار دهی . ما وب سایتت را فیلتر و بعدن خودت را هم فیلتر - هر چند هر دو یکی هستند- می کنیم. چاره چیست ؟ خیلی راحت می شود به مبارزه با قراردادها پرداخت. من می نویسم : " سکث" يا سكص اتفاقن از نظر خودم زیباتر از آن نوشتار قبلی اش هم هستند. اون ث يا ص هم بیشتر به کلمه می آید.از لحاظ آوایی هم که ما عرب زبان نیستم و همان تلفظ قبلی را دارد .کلمات دیگر را نیز می شود این گونه نوشت. و اين بازي ي مقابله يا مقابله ي بازي ها با هم به وجود شخص هاي سوم بستگي هايي تام دارد . در همين بستگي ي باز بودن ها مي توانيم حرف هايمان را بزنيم.
مساله ی دیگر مساله ی خواننده است! هر وقت نویسنده ای یا هنرمندی می میرد طبل عزا کوفته می شود . با همه ی جفاهایی که بر سرشان می آید ولی بالاخره جایی خبرش درز می کند .اما خواننده های ما می میرند و کسی متوجه نیست. آقای دکتر براهنی ! در طول فقط همین یک دهه چند نفر از خواننده های این کشور مرده اند و میخواستند ظل الله را بخوانند ونداشته اند و دیگر هم نخواهند خواند.
براي داشتن رويا نياز به برپايي ي واقعيت در دل همان واقعيت ها داريم .
با احترام
خدامراد فروهر- یزد 2۵/12/87
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* *
در تاریخ ۵ /۱۲/۸۷ نامه ای از طریق ایمیل به آقای رضا براهنی نوشتم که در بخشی از آن نامه به ایشان گفته بودم : " ... میخاستم پیشنهاد بدم و بعدن اگه شد راضیتون کنم در مورد اینکه شعر اسماعیل وهمچنین کتاب ضل الله را به صورت پی دی اف در اینترنت بگذارین.دلایل زیادی دارم که این کارو انجام بدین.نبود این کتاب در بازار و احتمال چاپ نشدن آن تا چند سال از دلایل اصلی و اولیه هست. بعدن بیشتر صحبت می کنم...." و نامه ای که در بالا آمده در ادامه ی همین...
