آنهایی که انتخابات را تحریم کرده اند ، دیگرانی را که میخواهند رای بدهند ناآگاه می دانند و کور . و بالعکس هم تاحدی وجود دارد. اما مساله این است که در حال حاضر  وبا توجه به موقعیت پیش آمده ، تحریم انتخابات که قرار است نتیجه بدهد و برجسته ترین مخالفت  از طرف مخالفان نظام و گرو ه های مختلف باشد خود تغییر جهت داده است .چندین دوره از برگزاری انتخابات می گذرد و مساله ی تحریم انتخابات به این صورت کشدار ومریض به جایی رسیده است که تنها می تواند یک کالایی لوکس از طرف همان سرمایه داری باشد که که ظاهرن پشت تپه مخفی شده است. اگر چه ماهیت تحریم از اساس واجد خصلت هایی از کیش سرمایه دارانه هست چنانچه عمل تحریم بیشتر از طرف آمریکا و کشورهایی غربی جهت فشار به کشورهای عمدتا توسعه نیافته و عمدتا خاورمیانه ای به مناسبت های مختلف اعمال می شود  اما در کشوری مثل ما با توجه به شرایط زیستی  موجود می توانست برعکس عمل کند .اینکه عمل کرد یا نه بحث دیگری است ولی واقعیت آن است که در شرایط حاضر بخش بزرگی از نظام سیاسی موجود  که عمدتا همان اصولگراها نامیده می شوند خواهان وجود داشتن این تحریم هستند . در حالی که در سال های قبل عکس این مساله دیده می شد. تحریم کردن در شرایط حاضر تا زمان زیادی به کالایی بودن ولوکسی بودن این کالا در جامعه قوت خواهد بخشید . چرا که تحریم نکردن و شاید به عبارت بهتر سعی بیشتر مردم برای رای دادن و جلوگیری از انتخاب رییس جمهور فعلی ایران به سوی آن بخشی از محتوی تحریم پیش می رود که در واقع واجد خصلتی رادیکالی و انقلابی است. در واقع تحریم کردن  انتخابات در این زمان بی توجهی کامل به همین مغز و بخش میانی ی تحریم است.ساختار درونی تحریم - کمتر  اجازه ی استفاده ی صحیح از این مغز را می دهد. اگر چه این بخش ممکن است به طور کامل لای همین رنگ های سبز  وشور ها وتخلیه های  وقِردادن های کمر به طور کامل لهیده شود  اگر این روزها به خیابان برویم مردمی را می بینیم که حاضر شده اند برای رای دادن. برای دیدن آن ها باید به خیابان برویم. اگر چه نباید این قدر جو زده شویم که به حضور میلیونی مردم را فقط به خاطر حضور میلیونی شان از میدان آزادی تا میدان انقلاب بگویم تکه ای از انقلاب.** انقلاب تکه ندارد . اگر تکه مند بود سالی ده بار اتفاق می افتاد. من معتقد هستم  اگر مردم به نتیجه دلخواهشان برسند بیش تر از چند هفته  این نتیجه در ذهن شان نمی ماند. شاید مردم تحریم کردن را به شکل تحریم نکردن دارند اجرا می کنند . در واقع شاید آن ها اجرای طرح تحریم  های انتخابی را در این دوره بر عهده داشته اند و می خواهند به شکل دلخواه خودشان و قبل از آنکه تبدیل به کالایی  دارای پوست سرمایه دارانه بشود و تاریخی بشود آن را مورد استفاده قراردهند.

؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

**... انقلابی در کار نبود، اما آن چه به عینه دیدم، بی‌شک تکه‌ای از یک انقلاب بود.امیر احمدی  آریان ./ سایت رخداد

تکان خوردن شاخه های انجیردرظهر تابستان:

جفت گیری پرنده ها

 عنتخابات و رای

وقتی میرحسین موسوی در فیلمی که آقای مجیدی کارگردانش بودند در همان آغاز بر بالین احمد عزیزی (شاعر) می روند می توان حدس زد که نظر و دیدگاه میر ِ هنرمند ِ نقاش،  نسبت به هنر چه می باشد! در واقع حدس را از قبل زده ایم ولی تاکید روی آن از طرف خود آقا را نمی شود نادیده گرفت. بی تریبون ترین شاعران ما در این مرز وبوم ازحضور آقای میرحسین بر بالین یا بر قبرخود محروم اند. دریک فیلم تبلیغاتی از یک کاندیدای به اصطلاح اصلاح طلب نزدیک به یک دقیقه شاید هم بیشتر، تصویر فردی مثل عزیزی  را می بینیم   ولی چرا موسوی حتی برای چند ثانیه در یک  فیلم تبلیغاتی نتوانستند از شاعران وهنرمندان  دگراندیش – به همین لفظ کلی بسنده می کنم-  که نه بیست سال،  که یک قرن هست بی تریبون هستند یادی بکنند . حتی با نشان دادن تکه ای از قبرشان ؟ قبر شاملو و هم نسلانش چون پوینده و مختاری و صفر خان و گلشیری و.. در مسیر سفر میر هنگام سفر به تبریز ...  اما مغز وروان که بیشتر وقت ها با خود آم حرکت نمی کند.!

فیلمی کاملن محافظه کارانه بود. ازانتخاب کارگردانش تا انتخابات بسیاری از صحنه ها که که علاوه بر این خنثی بودن دو عیب دیگر هم داشت یکی منش پوپولیستی موسوی  ودیگری ایرادات زیبایی شناسیک و مسائل سینمایی. فیلم کروبی تا آنجایی که من هم دیدم مشکلات زیبایی شناسیک فراوان داشت. اما تا این حد سر به زیر و چاکرمند نبود.

کروبی عیب های بسیاری دارد.در همان ده ثانیه اول حرف زدن اش می شود فهمید که کوچک است برای صندلی رییس جمهوری.چقدر تحت تاثیر کاندیدا شدن خود قرار گرفته است. ایرادات کروبی بیشتر از آنکه مثل دیگران  با خودش وارد سیاست و حوزه های عمومی بشوند در همان خودش می مانند. عیب های کروبی ناشی از  آماتور بودن در شخصیت ها ورفتارها ی  آدم هایی مثل کروبی ها دارد .عیب های کروبی دقیقن به عیب های  کروبی اشاره می کند. نه اینکه این عیب ها کاملن شخصی هستند – چون کسی که 16 سال رییس قوه ی قانونگذاری بوده بسیاری از عیبهای شخصی وسیاسی اش قاطی شده وجدا شدنی نیست- بلکه این عیب ها برای حاکمان  در فرهنگی ایرانی- اسلامی پنهان می ماند چون در جاهای دیگر به طور مطلق بروز می کند. به همین خاطر عیب های شخصی کروبی در همان خودش می ماند یا نسبت به بقیه کاندیداهای مذکور بیشتر سعی درخودش نگه اش دارد. به عنوان مثال به همان جمله معروف خنده دار یا تلخ اش توجه کنیم. این که یک ساعت خوایبد وبیدار شد و دید همه چیز برایش خراب شده. چیزی که مشخصا به ما می فهماند کروبی چقدر می تواند مسخره باشد واز طرف دیگر سیاست ونظام سیاسی ی ما چقدر مسخره است.

در واقع می خواهم بگویم کروبی با همه ی ایرادهای اش - که حتی به تیم اش هم سرایت کرده  : مثل ایراداهایی که بر فیلم اش به لحاظ زیبایی شناسیک  گرفته اند-  اما ظاهرن آنقدر از بعضی از خواسته های  ما دور نیست - با بیان ِ حتی سواستفاده گرانه اش- . خواسته هایی چون حقوق بشر ، تغییر قانون اساسی، رهاسازی ستاره دارها، توجه به زنان وغیره که ممکن است محتواهای دست دومی داشته باشند. درفیلم کروبی محافظه کاری خیلی کمتر از رقیبان دیده می شود.در حرف هایش هم. ما به این خصلت از کروبی نیاز داریم. زمان زیادی است این خصلت ازوجود دولتمردان مان رخت بربسته.  همان خاتمی  نیز هیچوقت این گونه نبود . همین آمدن و رفتن مسخره اش در چند ماه مانده به انتخابات را دیدیم . کروبی جز این  ومساله مشورت خواهی اش و تیم سازی اش ، هیچ خصلت خود خواسته ی زیبایی  ندارد. در واقع هیچکدام از این کاندیداها خصلت نیکویی در جهت حکمرانی ندارند. واین خصلت نیک برشمرده ام از کروبی،  در واقع ازمیان همه عیوب شخصی و شخصیتی اش عبور کرده و در این انتخابات خود را به ما نشان داده. به عبارت بهتر از ما عبور کرده و به کروبی رسیده و کروبی به عنوان همان آینه ی زنگ خورده در این مملکت کمی از نور را دارد منعکس می کند. کروبی نمی خواهد وارد فضایی بشود که از حقوق بشر دم بزند . ولی مجبور است این حرف ها را بزند .چون عده ای هم هستند که در این فضاها هستند. در واقع تفاوت انهایی که میخواهند به کروبی رای بدهند با همه ی تفاوت هایشان - همین است که به دنبال خواسته ای خودشان هستند .در واقع هیچکدام به کروبی نگاه نمی کند .بلکه می خواهند به خودشان نگاه کنند که از آینه ی تیره و زنگ خورده ای چون کروبی ممکن است کمی دیده شود. مشکل اساسی اینجاست که موسوی از همان هفته ی دوم حضورش پذیرفته شد . چون به عنوان اصلاح طلب  معرفی شد . واقعیت این است که به هیچکدام ازاین کاندیداها به طور اساسی نیازی نیست. ممکن است سطح افکار وبیان هایشان با هم فرق کند اما همه در یک فاز هستند.  بعضی از حرف هایی که کروبی می زند او را وارد فاز دیگری جدا از این فاز نمی کند ( فازی که همه ی کاندیداهای این دوره و دوره های قبل به آن اعتقاد دارند: حفظ نظامیت نظام جمهوری اسلامی ) اما این حرف ها به طور رسمی به خود حکومت و همچنین عامه ی  می گوید که فاز دیگری هست . آن افزایش سطح مطالبات مردم نیز فقط مشاهده ی فاز دیگر است نه وارد شدن به آن. 

بیشتر افراد که میخواهند از کروبی حمایت کنند یا میکنند به کروبی اعتقادی ندارند.می دانند که کروبی در وفای به وعده هاش مشکل دارد وحکومت نیز نخواهد خواست . اما کمی نیاز دارند . کروبی برایشان مثل یک فرد سیاسی  قابل مشاهده است.

انتخابات وانتخابات به علاوه ی سکو

1)

تا زمانی که یک نظام سیاسی وجود دارد ، مردم ، یا حداقل  بخشی از مردم نیز وجود دارند . درحقیقت مردم تنها به خاطر موجودیتی سیاسی است که معنا می یابند  و موجود می شوند. مردم همانگونه که  دو ماه مانده به انتخابات  وجودشان دارای وجود می شود ، قبل از آن نیز بود ه اند . اگر بر آنها ظلم رفته به احتمال خیلی زیاد قبل از همین دو ماه های مانده به انتخابات است که ظلم بر آنها رفته است.اگر مردم خواست ها و حرف ها وعقایدی دارند در زمانی دارند که موجودیتی سیاسی یا به عبارت ساده تر چیزی به نام دولت یا حکومت وجود دارد. اینگونه نیست که مردم در همین دوماه مانده به انتخابات وجود داشته باشند . اگر کسی یست سال به طور عملی و علمی سکوت کند ، در واقع وجود دولت یا دولت ها و در کنار آن مردم را نادیده گرفته است. در چند ماه مانده به انتخابات مردم شکل پیشینی  از خود را با خود آورده وآن را آرایش می کنند. آن را رنگ می زنند. مردم محتوایی از شکل خود را در این زمان به سمت سکو پرت می کنند واین محتوی ی شکل گونه که در طول دوران غیبت کاندیداها ساخته وپرداخته شده  وقتی روی سکو پرت می شود هم خالی است هم خالی نیست. چراکه نه شکل است  ونه محتوی. این شکل محتوی مانند یا این محتوی ی شکل مانند، به خاطر همین دوگانگی اش از دسترس دور است  وباید این توده ی در هم فرو رفته را به طور اتفاقی در جایی غیر از جای خودش پیدا کرد ونام مردم را بر آن نهاد.

2)

 انتخابات کلمه ای سیاسی نیست .اما باید آن را در فرهنگ علوم سیاسی جستجو کرد . وقتی آن را می شنویم به حادثه ای فکر می کنیم که سراسر سیاسی است. اما با این حال این کلمه در فارسی دارای لفظی سیاسی نیست. مثل کلمه ای چون " وزیر"  نیست  که هم در نوشتار کهن ما بوده و هم به شخصی سیاسی یا در واقع به صاحب منصب یا  رجل سیاسی اشاره دارد و نه مثل کلمه ی کاندیدا است که هم از بلاد خارجه امده ولفظ اش با لفظ سیاست نیز مطابقت دارد. انتخابات حتی مثل کلمه ی " رای " نیز واجد لفظی سیاسی نیست. اما  بااین حال مهمترین نقطه ای است که در یک نظام سیاسی  وجود دارد و همه ی موجودیت این نظام حول همین نقطه می چرخد  وهمه ی کلمه های سیاسی – بیشتر آنها – در زیرسایه ی این لفظ  واجد معناها یی  می گردند. کلمه ای که در وهله ی اول لفظ بودن اش اشاره به واقعه ای- رخدادی - سیاسی نمی کند و در خوانش های مداوم اش هست که این خاطره را به ذهن می آورد و سیاسی می گردد ، از چه چیز حکایت می کند؟ آیا به این اشاره نمی کند که در  جغرافیای فرهنگی ای  که این کلمه در آن به زبان آورده می شود نشانی از امر سیاسی به معنای واقعی آن درابتدای اَمری بودن اش وجود ندارد . و آیا حکایت نمی کند از اینکه هنوز جامعه دارای ساز وکارهای سیاسیک نیست؟  حزب نیست .تشکیلات نیست  واگر هستند، آماتور هستند ؟ ومهتراز همه،  آیا به این موضوع اشاره نمی کند که فرهنگ ما نتوانسته کلمه ای بیافریند  که به طور خاص سیاسی باشد  وآیا خود این مساله ناشی از این نیست که فرهنگ ما فرهنگی انتقادی نبوده و در مسیرهایی از همان حضور و غیاب مردم قرار نگرفته است  ؟ وتا مادامی که مردم به عنوان یک مکانی کدر و نقطه ای سیاه وتاریک ( همان گونه که لفظ مردم  دربرخی از متون قدیم به معنای آن نقطه ی سیاه داخل چشم بوده یاهمان مردمک) می باشد یا در هنگام عبور پادشاه ومانند آن موجودیت می یابد، کلماتی سیاسی- فرهنگی نخواهیم داشت یا کم خواهیم داشت؟

هیچ کس نیست که با شنیدن کلمه ی انتخابات به یاد چیزی دیگر غیر از انتخابات بیفتد ، وفرد نمیتواند اشتباه کند که چیزی دیگر هست با آنکه لفظ این نیست. به عنوان مثال یک دانشجو نمیتواند با شنیدن کلمه ی انتخابات به روزی فکر کند که دانشجویان قرار است تعدادی واحد درسی را برای ترم جدیدشان انتخاب کند.او حق اشتباه را در این مورد ندارد. در واقع لفظ از ابتدا با او صادقانه برخورد نمی کند.لفظ از همان ابتدا به او فشار می آورد.کلمه در محمل خود ننشسته است. وقتی در یک زبان کلمه هایی مثل انتخابات  وجود دارد که  لفظی وارد شده از بیرون در خود دارند و این لفظها  برخوردی کاریزماتیک وار از خود نشان می دهد و با وجود آنکه می توانند ابهام داشته باشند اما ندارند در واقع  به این مساله اشاره می کنند که زبان ترسیم کننده نیست. وبه همین علت ترسیم ها منجر به شکل ها نمی شوند .

3)

تجربه ی انتخابات در کشور ما نشان داده که انتخابات  یک آیین است وبا خود آیین هایی به همراه می آورد . در این آیین افراد  به آرایش نیروهای خود می پرازند .هیچ چیز ازآرایش فراتر نمی رود. چیزی که افراد را وارد توهم یک مکالمه می کند ، چیزی است جدا از یک وضعیت سیاسی ناشی از یک امر سیاسی .به همین خاطر در این آیین هر اتفاقی ممکن است بیفتد. حالا چه ما آن را دو ماه زودترپیش بینی کرده باشیم  چه در یک  لحظه. این آیینی بودن انتخابات در جهانی با مرام شرقی و با مشخصات قومگرایی ی قوی بیشتر چهره ی خود را نشان می دهد. به همین خاطر است که حکومتیان درکشوری چون کشور ما نیز به جای تاکید برسیاسی بودن انتخابات تاکید بر الهی بودن آن می کنند وحضور در پای صندوق های رای را وظیفه ای شرعی به حساب می آورند. اعتقاد به شق القمر کردن یا نکردن ِ کاندیداها همواره ذهن مردم را به خود مشغول داشته است. چرا که آنها به انتخابات به عنوان یک آیین نگاه میکنند. در این آیین باید نیروهای فوق بشری قدرت خود را نشان دهند. همه ی کشمکش ها بر سر همین است .به همین خاطر زیاد جای تعجبی نیست که وقتی فردی ناشناخته تر وارد شود فوق بشری تر رویت می گردد و احتمال پیروزی اش بر رقبا بیشتر است. حاکمان در چنین جهانی نیز خود را مافوق بشری می تصورانند وبه همین خاطر آرایش نیروها دیگر در چنین جهانی ، آماده سازی( آمده سازی) و برگزاری بهترآیین هاست. تلاش برای خارج نمودن انتخابات از وضعیتی آیینی در نخستین قدم آن است که از نمایشهای انتخابات محوری  پرهیز کنیم.